Italiaanse lente

terug

Hoe voelt het eigenlijk als je op een schip zit dat kapseist en de bemanning is nergens meer te bekennen? Ze wilden zwaaien naar familie aan wal en daardoor werd gevaarlijk dicht bij de kust gevaren.

De argeloze toerist had zo’n mooie trip geboekt en natuurlijk niet gerekend op dit onheil. Maar de bemanning uiteindelijk ook niet; het ging toch immers altijd goed? Het vluchtgedrag van kapitein Schettino toonde een dramatisch gebrek aan verantwoordelijkheid en oplossend vermogen. En dat is eigenlijk nog veel erger dan fouten maken.

De parallel tussen deze ramp en de manier waarop Italië tot voor kort werd geleid door Berlusconi en zijn club is ondertussen het gesprek van de dag in Italië. De ‘oude club’ heeft lak aan regels, bevoordeelt hun eigen mensen en loopt daarna weg voor elke verantwoordelijkheid.

De behoefte aan verandering en vernieuwing is echter wel degelijk een belangrijke onderstroom in Italië, en het nieuwe Italië laat zich dan ook steeds duidelijker horen. De gebeurtenissen aan de overkant van de Middellandse Zee laten zien dat het snel kan gaan als het omslagpunt eenmaal bereikt is. De wal keert dan het schip.

Enfin, genoeg nautische termen. Het mag duidelijk zijn dat ik positief ben over de modernisering en kansen van Italië in het post-Berlusconi tijdperk. Laat de lente maar komen.